![\"\"](\"https:\/\/www.hospichild.be\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/33336014_1876215289101696_3349004279519117312_n.jpg\")
\nZij werden vertegenwoordigd door:<\/p>\n
- \n
- Prof. Georges Casimir, Voorzitter van de Academie voor Kindergeneeskunde<\/li>\n
- Prof. Ann De Guchtenaere, Voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Kindergeneeskunde (VVK vzw)<\/li>\n
- Prof. Anne Malfroot, Voorzitter Belgische Vereniging voor Kindergeneeskunde<\/li>\n
- Dr. Michel Pletincx, Voorzitter van de Belgische beroepsvereniging van Kinderartsen<\/li>\n
- Dr Hilde Van Hauthem, pediater in Sint-Pieters-Leeuw en het ziekenhuis Sint-Maria Halle<\/li>\n<\/ul>\n
De ontmoeting ging uit van het idee om zich te buigen over de toekomst van het beroep dat \u2018fundamenteel is voor de ontwikkeling van de kinderen, in de zorg en de ziektepreventie\u2019. En vooral over de toekomst van de ziekenhuisorganisatie en \u2013financiering.<\/p>\n
Diverse thema\u2019s kwamen aan bod bij de tussenkomsten van de sprekers of bij de reacties van de aanwezige pediaters en zorgprofessionals. Ze waren het duidelijk niet allemaal eens\u2026<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.hospichild.be\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/33237669_1876215285768363_3339412964712120320_n.jpg\")
<\/p>\nTe weinig pediaters?<\/h3>\n
Volgens de cijfers die Dominique De Temmerman (pediater en expert bij de Onafhankelijke Ziekenfondsen) aan het begin van het debat aanhaalde, telt Belgi\u00eb 1975 erkende pediaters, ofwel 1 actieve pediater voor 100 geboorten.<\/p>\n
De Onafhankelijke Ziekenfondsen zijn duidelijk begaan met deze vaststelling en stellen als eerste vraag: \u201cMoeten we ons ongerust maken over de toegang van kinderen tot kwaliteitsvolle verzorging als we weten dat bepaalde ziekenhuisstructuren pediaters tekort hebben? En zal de hervorming rond de ziekenhuisnetwerken het moeilijker maken om een pediater in de buurt te vinden<\/em>?\u201d<\/p>\n
Prof. Casimir neemt het woord: \u201cHet klopt dat er te weinig pediaters zijn, maar indien de organisatie van de zorg<\/strong> beter beheerd werd, zou dat niet zoveel problemen geven. We moeten hoe dan ook werken binnen netwerken en maximaal samenwerken met de huisartsen, wat zij zijn onze confraters en zijn verrichten het meeste eerstelijnswerk.<\/em>\u201d<\/p>\n
Dr. Pletincx is het daar volmondig mee eens en vervolgt: \u201cWe moeten vertrekken van de behoeften van het kind en het optimaal begeleiden en verzorgen. Daarvoor is samenwerking tussen pediaters en huisartsen (bij voorkeur met een bijkomende pediatrische opleiding) noodzakelijk. Gelukkig bestaat er een oplossing: het (elektronisch) globaal medisch dossier<\/strong>. Dat moet absoluut veralgemeend worden, want zo kunnen de medische gegevens van de pati\u00ebnten gedeeld worden en veel makkelijker aangevuld door alle betrokken artsen.<\/em>\u201d<\/p>\n
Hebben de pediaters een eerstelijnsrol te vervullen?<\/h3>\n
\u201cWanneer een kind ziek is, wordt het doorgaans eerst verzorgd door de huisarts, alvorens het wordt doorverwezen naar de pediater. “De pediaters werken bovendien niet \u2019s avonds, dus moeten de ouders ofwel de huisarts, ofwel de spoeddienst raadplegen<\/em>,\u201d stelt prof. Malfroot vast. \u201cDe pediaters werken ook \u2019s avonds<\/em>,\u201d reageert dr. Hilde Van Hauthem. \u201cVolgens mij moeten zij ook een eerstelijnsrol vervullen.<\/em>\u201d<\/p>\n
Het is duidelijk dat de gewoonten van de pati\u00ebnten verschillen van streek tot streek. Volgens een pediater in het publiek raadplegen de Walen makkelijker een huisarts dan een pediater. In Brussel heeft men dan weer de gewoonte meteen een pediater aan te spreken.<\/p>\n
Een Luikse huisarts vervolgt: \u2018Een kind zou alleen een pediater moeten raadplegen, indien de pathologie echt niet kan behandeld worden door de huisarts. Een specialist raadplegen is dus niet altijd nodig, integendeel.<\/em>\u201d<\/p>\n
\u201cOp voorwaarde dat hij de nodige competenties bezit om kinderen te verzorgen<\/em>,\u201d reageert een andere pediater. Hij vervolgt: \u201cIk denk dat we de huisartsen moeten verplichten om een competentiecertificaat<\/strong> al te leveren voor elke discipline die ze echt beheersen.<\/em>\u201d<\/p>\n
\u201cVolgens mij hebben beide professionals een eerstelijnsrol te vervullen<\/em>,\u201d sust prof. Casimir, die blijft aandringen op het belang van de organisatie van de zorg. \u201cOuders die voldoende opgeleid zijn beseffen al snel de ernst van de ziekte van hun kind en begeven zich spontaan naar ofwel de huisarts, ofwel de specialist<\/em>.\u201d<\/p>\n
Ziekenhuispediatrie: een harde job<\/h3>\n
Dr. Pletincx stel vast: \u201cDe job van ziekenhuispediater is echt hard, vooral \u2019s nachts en in het weekend. Daarom moet je met velen (minstens 4) zijn om alles het hoofd te bieden. Het werk maximaal verdelen kan helpen om burn-out tegen te gaan. Het is ook essentieel dat het beroep beter verloond wordt en dat de work-lifebalance verbetert.<\/em>\u201d<\/p>\n
Het probleem van de burn-out<\/strong> kwam ook buiten de conferentie aan bod via een Brusselse pediater die nu in een ziekenhuis in Charleroi werkt. Hij vertelde dat hij al verschillende keren geconfronteerd werd met collega\u2019s die er de brui aan gaven omdat ze overbevraagd waren, omwille van de opeenvolgende wachtdiensten en de enorme verantwoordelijkheden. Zelf verliet hij het ziekenhuis omdat hij aanvoelde dat hij een breekpunt naderde.<\/p>\n
Moeten we de sub-specialismen erkennen?<\/h3>\n
De pediatrische sub-specialismen (of volgens een aanwezige pediater \u2018extra-specialismen\u2019) worden niet erkend door de Belgische staat. Dat betekent volgens prof. Anne Malfroot dat ze gewoonweg niet bekend zijn: \u201cDe andere zorgprofessionals weten zelfs niet dat we bestaan, dus hoe kunnen ze pati\u00ebnten naar ons doorverwijzen?<\/em>\u201d<\/p>\n
Iemand van de FOD Volksgezondheid verklaart kort de redenen voor de niet-erkenning: \u201cWe vrezen dat indien we de pediatrische sub-specialismen erkennen, de betroffen pediaters niet langer zullen willen deelnemen aan de wachtdiensten in de ziekenhuizen, wat het tekort nog schrijnender zou maken.<\/em>\u201d
\n\u201cDaar ben ik het niet mee eens,\u201d reageert prof. Malfroot. \u201cWat telt voor ons is het belang van het kind, dus we zullen altijd wachtdiensten blijven lopen. Dit is voor mij een vals voorwendsel<\/strong>. Ik denk dat vooral het kostenplaatje een probleem vormt.<\/em>\u201d<\/p>\nWat met het verkorte verblijf in het ziekenhuis?<\/h3>\n
Een gevoelig onderwerp met vrijwel uitsluitend kritische stemmen. \u201cHier gaat mijn bloed van koken,<\/em>\u201d zegt prof. Ann De Guchtenaere. Voor dr. Pletincx \u201choudt het onvoldoende lang kunnen opvolgen van het kind risico\u2019s in. We moeten alles opnieuw bekijken en een betere opvolging verzekeren. We moeten het aantal ziekenhuisdagen ook tellen vanaf de bevalling, en niet vanaf de opname.<\/em>\u201d<\/p>\n
Om de korte verblijven te compenseren, moeten de huisbezoeken van vroedvrouwen en andere zorgverleners talrijker en beter georganiseerd zijn. Dr. Hilde Van Hauthem vertelt dat dit vrij goed lukt in het ziekenhuis van Leuven: \u201cDe huisartsen, de vroedvrouwen en de pediaters werken samen om moeder en kind dagelijks op te volgen. Dat vergt enige organisatie, maar het is mogelijk.<\/em>\u201d<\/p>\n
Forfaitarisering laagvariabele zorg<\/h3>\n
\u201cBij dit onderwerp stelt er zich vooral een probleem bij het bijstaan tijdens een bevalling,<\/em>\u201d stelt dr. Pletincx. \u201cWe moeten het kind absoluut uit het forfait voor de moeder halen, zodat het meteen erkend wordt als een volwaardig menselijk wezen. Dat is essentieel, zeker indien het kind geboren wordt met een specifieke pathologie en in een andere dienst moet verzorgd worden.<\/em>\u201d<\/p>\n
Een pediater uit het publiek vindt dit een nobel idee, maar hij maakt zich zorgen over de mogelijke bijkomende kosten. Een financi\u00eble kwestie die eens te meer het belang van de
\nherfinanciering van de ziekenhuizen onderlijnt.<\/p>\nWelke rol kan een ziekenfonds spelen bij de geboorte van een kind?<\/h3>\n
Om het debat af te sluiten, vroegen de Onafhankelijke Ziekenfondsen zich af welke stappen ze kunnen zetten in functie van het welzijn van het kind. Er weerklonken al snel enkele antwoorden. De voornaamste rol voor het ziekenfonds is:<\/p>\n
– de pati\u00ebnten informeren<\/strong>
\n– de toegang bevorderen<\/strong> tot gezondheidszorg (bijv: remgeld vergoeden tot 18 jaar)
\n– het promoten<\/strong> van goede praktijken in de zorg (sporten, gezond eten\u2026)
\nDe Onafhankelijke Ziekenfondsen willen deze rol dit jaar nog ter harte nemen, want hun thema voor 2018 luidt : \u201cGezond groot worden!<\/strong>\u201d<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.hospichild.be\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/33423422_1876215295768362_490698909761404928_n.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"