{"id":9871,"date":"2021-03-16T10:48:10","date_gmt":"2021-03-16T09:48:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.hospichild.be\/?p=9871"},"modified":"2024-09-10T17:20:07","modified_gmt":"2024-09-10T15:20:07","slug":"zelfs-van-op-afstand-bleven-de-docteurs-zinzins-onophoudelijk-hun-unieke-bezoekjes-brengen-aan-kinderen-in-het-ziekenhuis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.hospichild.be\/nl\/zelfs-van-op-afstand-bleven-de-docteurs-zinzins-onophoudelijk-hun-unieke-bezoekjes-brengen-aan-kinderen-in-het-ziekenhuis\/","title":{"rendered":"Zelfs van op afstand bleven de \u2018Docteurs Zinzins\u2019 onophoudelijk hun unieke bezoekjes brengen aan kinderen in het ziekenhuis"},"content":{"rendered":"

Lachen is vandaag belangrijker dan ooit. Zeker voor de gehospitaliseerde kinderen, die niet veel bezoek mogen ontvangen en minder vrijheid krijgen dan gewoonlijk in hun steriele ziekenhuisomgeving. De \u2018Docteurs Zinzins\u2019 cliniclows wilden dan ook doorgaan met hun werk, ondanks het kamerverbod. Ze leerden snel omgaan met de digitale communicatietools en ontdekten hun voordelen. Zo slaagden ze er alsnog in om zieke kinderen een moment van ontspanning en humor aan te bieden. Hospichild had de eer om te praten met deze buitengewone clowns: Thierry Boivin, alias Biscuit, en Sophie Bonhote, alias Aglagla.\u00a0<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Sinds maart 2020 staan de podiumkunsten \u2018on hold\u2019. Sommige artiesten ontdekten live streaming, maar dat lukte niet iedereen. Voor de\u00a0\u2018Docteurs Zinzins<\/a>\u2019 cliniclowns, die sinds 1992 zieke kinderen bezoeken in het Kinderziekenhuis Koningin Fabiola<\/a>, werkte het wel. Maar zoals Biscuit en Aglagla ons toevertrouwden \u201cmoesten ze zich aanpassen<\/em> en nieuwe manieren bedenken om op te treden. Er waren enkele aangename verrassingen, maar het menselijke contact blijft doorslaggevend en kan nooit vervangen worden door een relatie via het scherm.\u201d \u00a0<\/em><\/p>\n

Ondanks alles contact houden met de pati\u00ebntjes<\/h3>\n

Voor de \u2018Docteurs Zinzins\u2019 was het onderhouden van het contact met de zieke kinderen al even doorslaggevend. We moesten hen tegen elke prijs aan het lachen blijven brengen. Aan het begin van de crisis, vormden videocalls hun enige optie, maar ondertussen kunnen ze sommige kinderen ontmoeten in de tuin van het ziekenhuis. In Saint-Luc<\/a> en Erasmus<\/a> mogen de cliniclowns<\/a> vandaag terug op de kamers komen, maar de meeste contacten met de pati\u00ebntjes van het Kinderziekenhuis verlopen nog steeds langs virtuele weg. \u201cIn het begin was contact houden heel moeilijk. Maar met de hulp van de opvoeders die met hun tablet op de kamers van de kinderen komen, bouwden we stap voor stap een methode op die werkte.\u201d<\/em><\/p>\n

De betrokkenheid van het verzorgend personeel<\/h3>\n

In dit soort van situaties kan er weinig of niets gebeuren zonder de betrokkenheid van de opvoeders of de andere zorgverleners. Niet alle kinderen voelen zich op hun gemak voor het scherm en de aanwezigheid van een vertrouwd gezicht kan hen geruststellen. \u201cWat wij fantastisch vonden is dat de opvoeders meestal bij het kind bleven tijdens het contact. Ze speelden mee met ons en maakten het moment nog onvergetelijker. Zo merkten we dat ook de professionals nood hebben aan een humor en ontspanning. Uit dankbaarheid organiseerden we speciaal voor hen enkele Zoom-sessies en onlangs troffen we elkaar zelfs buiten voor een dansje op de tonen van Jerusalema. Dat was genieten!\u201d\u00a0<\/em><\/p>\n

\u201cWe moesten de digitale wereld leren kennen\u201d<\/h3>\n

Het leren werken met Zoom-sessies en de virtuele contacten met de jonge pati\u00ebnten vormde een aanzienlijke uitdaging voor de \u2018Docteurs Zinzins\u2019. In de onderstaande video (in het Frans) lichten ze toe hoe de digitale tools zowel een belemmering als een buitenkans betekenden.<\/p>\n

https:\/\/www.hospichild.be\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/Interview-Zoomzinzins.mp4<\/a><\/video><\/div>\n

De eerste ontmoeting van op grote afstand<\/h3>\n

Het eerste virtuele contact met de kinderen in het ziekenhuis was ook ver van eenvoudig. \u00a0Thierry en Sophie:\u00a0\u201cZo verliep de ontmoeting met een tienermeisje vrij chaotisch. Ze vond ons niet grappig en stond niet open voor onze aanpak. Toch gingen we door, op haar manier. We bevestigden haar en speelden wat muziek. Later hoorden we van een psycholoog hoezeer ze had genoten van de ontmoeting en dat ze zelfs een traantje moest wegpinken bij het afscheid.\u201d <\/em><\/p>\n

Dan vertellen de beide clowns over hun eerste ontmoeting met een Italiaans jongetje:\u00a0\u201cEerst zaten we ver van het scherm te spelen met een bal. Dan kwamen we steeds dichter om de jongen op zijn eigen tempo bij ons spel te betrekken. Toen de bal viel vroegen we hem of hij wist waar de bal was. Hij moest erom lachen en toen wisten we dat we hem \u2018beet\u2019 hadden en konden doorgaan op onze vertrouwde manier.\u201d<\/em><\/p>\n

En nu?<\/h3>\n

Over enkele weken mogen de cliniclowns opnieuw naar het ziekenhuis komen en de kinderen ontmoeten, maar natuurlijk alleen in openlucht. Het laatste bezoek was vrij bijzonder, want Biscuit en Aglagla kregen toen de kans om voor de tweede of derde keer om te gaan met de kinderen met autisme van de APPI-afdeling van het UKZKF<\/a>. De kinderen van 1 tot 3 jaar luisteren gefascineerd naar de muziek en waren heel ontvankelijk, wat de opvoeders aangenaam verraste.<\/p>\n

Vanzelfsprekend kunnen ook andere jonge pati\u00ebnten genieten van het buitenspektakel, mits ze daarvoor de toestemming krijgen. Zo niet blijven de Zoom-sessies plaatsvinden.\u00a0\u201cDe virtuele ervaring is zeker nuttig en goed voor de kinderen, maar ze kan nooit in de plaats komen van een bezoek op de kamer. We willen en moeten lichamelijk aanwezig zijn bij de kinderen,\u201d <\/em>besluit Thierry Boivin.<\/p>\n

https:\/\/www.hospichild.be\/wp-content\/uploads\/2021\/03\/ZoomZinzins.mp4<\/a><\/video><\/div>\n

 <\/p>\n

LEES OOK:<\/p>\n