Focus

Wereldknuffeldag: babyknuffelaars in de schijnwerpers

Sinds 2019 biedt de vzw De babyknuffelaars troost aan pasgeboren baby’s die in het ziekenhuis opgenomen zijn wanneer hun ouders niet aanwezig kunnen zijn. Het lijkt een heel eenvoudige taak, maar de impact ervan is enorm heilzaam, zowel emotioneel als fysiek. 21 januari is Wereldknuffeldag, de ideale gelegenheid om deze goedhartige vrijwilligers nog eens in de schijnwerpers te plaatsen. 

Hospichild volgt deze vereniging al vanaf het begin, in 2019. Het initiatief kreeg veel aandacht en er waren veel vrijwilligers die eraan wilden deelnemen. Baby’s knuffelen, dat lijkt wel een droom … Maar het belang van de baby moet op de eerste plaats komen. Want de vereniging maakt zich nuttig als er een behoefte is, hoewel vrijwilligers nooit de ouders kunnen vervangen. Het is de bedoeling dat ze een aanvulling vormen. Ze ondersteunen de ouder-kindrelatie door ervoor te zorgen dat de allerkleinsten menselijk contact kunnen blijven krijgen wanneer ze het meest kwetsbaar zijn. De rustgevende aanwezigheid van de babyknuffelaar bevordert het welzijn van de baby’s en herinnert eraan hoe belangrijk het is om in de zorg ook rekening te houden met het emotionele aspect, naast de medische handelingen.

Geruststelling en zachtheid

De missie van De babyknuffelaars is om geruststelling en zachtheid te bieden aan pasgeboren baby’s in het ziekenhuis wanneer hun ouders niet aanwezig kunnen zijn. Vrijwilligers vervangen de familie niet, maar vormen een aanvulling en ondersteuning voor de relatie tussen de ouders en het kind. Hun rustgevende aanwezigheid bevordert het welzijn van de baby’s. Dit initiatief, dat gebaseerd is op medeleven en solidariteit, onderstreept het belang om naast medische zorg ook rekening te houden met de emotionele behoeften van patiënten. Zo draagt de vereniging bij aan een cultuur van menselijke zorg in de ziekenhuizen waar ze actief is.

Ons moment van tederheid is bedoeld voor baby’s van wie de ouders niet continu aanwezig kunnen zijn tijdens hun verblijf in het ziekenhuis, maar ook voor baby’s die wachten op plaatsing of adoptie.” – Afkomstig van de website van De babyknuffelaars

→ Naar de website van de vereniging  Les câlineurs de bébés – De babyknuffelaars

Sinds 2019 in het UKZKF

In maart 2019 gaven de vrijwilligers hun eerste knuffels aan baby’s in het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola. Tegelijkertijd werd op Facebook een privégroep aangemaakt die bijna 850 leden uit heel België samenbracht die geïnteresseerd zijn in het project (ondertussen telt de groep ongeveer 5.000 volgers). Melanie McCluskey, een van de initiatiefnemers, zei destijds: “We hebben in maart – eindelijk! – ons debuut gemaakt in het UKZKF in Brussel. We begonnen op de afdeling intensieve zorg voor de allerkleinsten, gingen daarna naar de afdeling kinderrevalidatie en staan nu op het punt om te starten op de afdeling neonatologie (te vroeg geboren baby’s). De reacties zijn ongelooflijk, zowel van het personeel als van de ouders en hun baby’s. Volgens het medisch personeel zijn de effecten op de geknuffelde baby’s al zichtbaar en zeer positief. Wat een aanmoediging voor ons!” Er hebben er zich toen al veel vrijwilligers aangemeld en dat aantal is blijven stijgen. Sterker nog, er is zodanig veel interesse dat de vzw beslist heeft minder te communiceren over de vereniging. Ze is namelijk zeer selectief in de personen die worden aangenomen en hanteert strenge deontologische, hygiënische en psychologische voorwaarden.

Een mooi traject in Brussel

In Brussel is de vzw De babyknuffelaars stevig verankerd in verschillende ziekenhuizen. Sinds 2019 is ze actief in het Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola (UKZKF), onder de leiding van Francine de Bisscop. De vrijwilligers werken er op verschillende afdelingen: neonatologie, pediatrische intensieve zorg, oncologie, nefrologie, cardiologie, pediatrie en de zuigelingenafdeling. Het team, dat momenteel 24 knuffelaars telt, zorgt voor een dagelijkse aanwezigheid, die georganiseerd wordt in tijdsblokken, in nauwe samenwerking met de zorgteams.

  • Sinds eind 2019 is de vzw ook aanwezig in het Delta-Ziekenhuis Chirec.
  • De Cliniques universitaires Saint-Luc verwelkomt de vereniging al drie jaar. De vrijwilligers zijn er actief op zeven afdelingen, waaronder neonatologie, vijf pediatriediensten en intensieve zorg. Sinds juni 2024 werden hier al meer dan 130 baby’s geknuffeld en getroost.
  • Sinds 2024 zijn De babyknuffelaars ook vertegenwoordigd in het UVC Brugmann (U53 – neonatologie) en bij de Iris Ziekenhuizen Zuid – site Elsene, waar in februari 2024 een overeenkomst werd ondertekend. Het team werkt er voornamelijk op de afdeling neonatologie, vooral voor baby’s die geplaatst zijn of op een adoptie wachten, maar ook als de ouders niet aanwezig kunnen zijn.
  • Tot slot heeft ook HUB Erasmus zich in juni 2025 aangesloten bij het project. De samenwerking is begonnen op de afdelingen neonatologie en pediatrie, met name in het kader van projecten om de scheiding tussen ouders en baby’s te beperken, met gerichte tussenkomsten wanneer de zuigelingen alleen zijn.

→ Lees meer in het activiteitenverslag van de vzw

 

LEES OOK:

 

Al 25 jaar lang intensieve zorg voor kinderen in het ziekenhuis van La Louvière

Om 2025 mooi af te sluiten zet Hospichild de afdeling intensieve zorg voor kinderen van de CHU Helora in La Louvière in de bloemetjes. Of het nu gaat om complexe en zware operaties of levensbedreigende medische situaties, het multidisciplinaire team van de afdeling gebruikt de nieuwste technologie om zijn jonge patiënten persoonlijke en gespecialiseerde zorg te bieden. Bovendien werkt de afdeling nauw samen met andere Brusselse ziekenhuizen, zoals het UKZKF of de Cliniques universitaires Saint-Luc.

Al 25 jaar lang staat het team van de afdeling intensieve zorg voor kinderen klaar voor de kinderen en hun ouders. Om die mijlpaal te vieren, werd een wetenschappelijke studiedag georganiseerd aan de Universiteit van Bergen, in samenwerking met de Belgian Pediatric Intensive Care Society. “Onze uitwisselingen hebben ons geholpen om de behandeling van kinderen op intensieve zorg verder te verbeteren”, Dr. Jean Papadopoulos, diensthoofd van de afdeling intensieve zorg voor kinderen van het ziekenhuis van de CHU Helora op de Jolimont-site in La Louvière.

Voor wie?

De afdeling behandelt alle kinderen en jongeren met een ernstige gezondheidstoestand. De meeste patiënten worden overgebracht vanuit andere ziekenhuizen in de regio, vaak met een speciaal uitgeruste ambulance. Dr. Jean Papadopoulos licht toe: “Dit gebeurt op verzoek van een kinderarts of andere arts die van mening is dat de toestand van het kind een behandeling op onze afdeling rechtvaardigt”. Het gaat om jonge patiënten met de volgende situaties:

  • ademhalingsproblemen;
  • ernstige infecties zoals een longontsteking met complicaties, septische shock of meningitis;
  • ernstige traumatische letsels;
  • neurochirurgische aspecten;
  • postoperatieve zorg (KNO, borst, spijsvertering, enz.).

Een team met de nieuwste technologieën

“We behandelen zowel baby’s van drie maanden als tieners van 15 jaar. Ons team is speciaal opgeleid om kinderen te monitoren en te verzorgen na een ziekte, ongeval of operatie, in een afdeling die uitgerust is met de nieuwste technologie”, aldus Dr. Jean Papadopoulos, diensthoofd van de afdeling intensieve zorg voor kinderen van het ziekenhuis van de CHU Helora op de Jolimont-site in La Louvière.

Met gemiddeld 400 patiënten per jaar draait de dienst 7 dagen op 7 dankzij een multidisciplinair team van 6 artsen. Het kind staat natuurlijk centraal in die zorg, maar er wordt in het bijzonder rekening gehouden met de specifieke behoeften van deze doelgroep die aangepaste zorg vereist, of in de woorden van Dr. Jean Papadopoulos: “Kinderen zijn geen mini-volwassenen; ze vereisen hun eigen specifieke zorg, zowel op het vlak van geneesmiddelen als pijnbestrijding”. Daarnaast beschikt de afdeling over onder andere de volgende uitrusting: niet-invasieve/invasieve beademing, beademing met stikstofmonoxide, hoogfrequente beademing, hemodialyse en meting van het hartdebiet met PiCCO-technologie.

→ Meer informatie over de afdeling intensieve zorg voor kinderen van het ziekenhuis in La Louvière

De afdeling heeft ook de behandeling ontwikkeld voor patiënten die hemodiafiltratie nodig hebben voor acuut nierfalen of metabole decompensatie, evenals bronchoscopische en ultrasone technieken aan het bed om snelle therapeutische besluitvorming te bevorderen. Vertaald fragment van de website van het ziekenhuis op de Jolimont-site in La Louvière.

↓Bekijk de kennismakingsvideo van de afdeling van de CHU HELORA in La Louvière.↓

LEES OOK: 

 

 

Le Monde d’Ayden viert vijfde verjaardag en een nieuwe inclusieve speelruimte in Waver

De eerste inclusieve speelruimte in België, Le Monde d’Ayden, viert haar vijfjarig bestaan. Sinds de opening in Ukkel in september 2020 heeft oprichtster Lou Garagnani een indrukwekkend traject afgelegd, steeds vol inspiratie voor nieuwe projecten. Zo vernam Hospichild onlangs dat er een derde speelruimte onder dezelfde naam is geopend, dit keer in Waver. De speelruimte is zeven dagen per week toegankelijk voor kinderen van 0 tot 12 jaar – met of zonder beperking – en hun familie.

© Le Monde d’Ayden. Lou Garagnani

Nog geen jaar na de opening van een tweede inclusieve speelruimte in Nijvel (november 2024), is er nu een derde locatie bijgekomen. De nieuwe speeltuin ligt tussen de twee eerste vestigingen in en bewijst opnieuw dat de vraag groot is: er is duidelijk behoefte aan inclusieve binnenspeelruimtes. Om teleurstelling te vermijden, wordt aangeraden vooraf te reserveren, aangezien er verschillende tijdslots zijn afhankelijk van leeftijd en noden.

Volledige nieuwe speelruimte in Waver

De nieuwe speelruimte is gebouwd volgens hetzelfde concept als de andere vestigingen, zodat elk kind er zijn plek vindt. Je vindt er onder meer:

  • minihuizen met thema’s: een postkantoor, hotelreceptie, ziekenhuis, brandweerkazerne, supermarkt en café;
  • een immersieve ruimte (SAM): een vrije sensorische ervaring die welzijn en levenskwaliteit bevordert;
  • sensorische en creatieve spellen: rustgevende activiteiten, een raketzone om te ontdekken en creatieve spelmogelijkheden;
  • motorische zones: glijbanen, parcours, ballenbaden en klimmodules om energie kwijt te kunnen;
  • ruimte voor kinderen jonger dan 2 jaar: fijnemotoriekspelletjes, spiegels, aangepaste materialen en zachte matten.

Praktische informatie

De nieuwe speeltuin bevindt zich op de Leuvensesteenweg 406 in Waver en is open op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag van 9.00 tot 18.00 u.
en op woensdag, zaterdag, zondag en tijdens schoolvakanties van 9.00 tot 18.30 u. Er zijn vier tijdslots afhankelijk van dag, leeftijd en behoeften. Het is ook mogelijk om verjaardagsfeestjes, respijtopvang of speciale evenementen zoals een halloween- of sinterklaasfeestje te boeken.

→ Reserveren: → Le Monde d’Ayden Waver

→ Meer info: +32 470 10 25 90 of wavre@lemondedayden.be of Le monde d’Ayden

Voor mij betekent inclusie dat we aan zoveel mogelijk verschillende behoeften voldoen. Daarom moeten we vermijden iets te creëren dat te specifiek of gespecialiseerd is, omdat we anders voor een trechtereffect zouden zorgen en slechts één handicap zouden aanspreken. Bij de ontwikkeling van Le monde d’Ayden werd met al deze parameters rekening gehouden om de speeltuin zo inclusief mogelijk te maken. Hiervoor moesten we nadenken over de soorten spellen die we wilden aanbieden, waarbij we rekening hielden met de behoeften en ontwikkelingsniveaus van ons publiek, met of zonder handicap. Daarna konden we kijken naar de structuur van de ruimtes, zoals de vloeren, de verlichting, de open of gesloten omgevingen, om zo een ruimte te creëren,” vertelde Lou Garagnani, oprichter van Le Monde d’Ayden, aan Hospichild.

Altijd nieuwe ideeën

Raketzone van de inclusieve speelruimte Le Monde d’Ayden in Waver. © Le Monde d’Ayden

Tijdens het meest recente bezoek van Hospichild, leek Lou Garagnani heel kalm en zeer gedreven om “elk kind een plek te geven”. Daarvoor gebruikt ze haar inspiratie om de speeltuin en haar nevenprojecten tot leven te brengen. Ze is vastberaden en geeft zichzelf de nodige middelen om haar projecten uit te voeren. Zo putte ze eerst uit haar eigen ervaring als moeder van vier kinderen, van wie een jongen met meerdere handicaps. Ze stootte immers zelf ook op het gebrek aan inclusie in bepaalde openbare voorzieningen en die ervaring heeft de kiem gelegd voor een inclusieve speeltuin die voor iedereen toegankelijk is.

Lou legt uit dat ze ook veel belang hecht aan feedback van de bezoekers: gezinnen, groepen kinderen of mensen uit de praktijk, zoals opvoeders van gespecialiseerde of reguliere instellingen en scholen. Ze voegt eraan toe: “Ik denk inderdaad dat het altijd heel belangrijk is om te leren van de ervaringen van mensen, omdat dat ons in staat stelt om onze structuur te veranderen of zelfs verder te ontwikkelen. Bovendien krijgt het inclusieve aspect van het project hierdoor echt betekenis, omdat de feedback en ideeën die ik heb eerst worden beoordeeld door medische specialisten zoals kinesisten, ergotherapeuten en orthopedagogen, maar ook door leerkrachten en opvoeders uit het bijzonder onderwijs. Dit stelt ons uiteindelijk in staat om te zien of het idee toepasbaar en uitvoerbaar is in de inclusieve speeltuin.” “

 

LEES OOK:

Atelier Tam-Tam leidt professionals op in dubbele diagnoses

Opleiden en verzorgen. Dat zijn de kerntaken van de therapeutische ateliers van dokter Baetens, psychiater en oprichtster van de vzw Atelier Tam-Tam. Het doel? Professionals in de gezondheidszorg opleiden in dubbele diagnoses – een verstandelijke beperking gecombineerd met geestelijke gezondheidsproblemen of ontwikkelingsstoornissen – en de levenskwaliteit van patiënten en hun gezinnen verbeteren. De opleidingen vinden plaats in Ukkel, in dezelfde omgeving als de patiënten, en wisselen praktijk af met theorielessen. Het team van Hospichild ging er op bezoek.

Het gaat om een educatief en therapeutisch project, met als doel om de levenskwaliteit van kwetsbare personen te verbeteren. Het idee is ook om het geestelijke gezondheidsnetwerk en de mobiele bijstandsteams te ontlasten. Aan de ene kant is er dus de wens om een zekere mate van stabiliteit en rust te brengen door middel van therapeutische ateliers voor mensen met een dubbele diagnose, die ernstige en complexe problemen hebben die vaak gepaard gaan met agressieve uitbarstingen naar zichzelf en anderen toe. Anderzijds is het ook de bedoeling om hoogwaardige opleidingen aan te bieden aan professionals in de sector (theorielessen, seminaries, workshops, deelname aan therapeutische ateliers zoals pottenbakken, koken of tuinieren met patiënten met een dubbele diagnose).

Oorsprong van het project

Dokter Baetens broedde al enkele jaren op het idee. Ze wou haar dertig jaar ervaring in de psychiatrische sector graag inzetten om therapeutische ateliers te bestendigen die patiënten ademruimte bieden en het netwerk actief houden. Hiervoor wou ze een uniek en aangepast kader ontwikkelen waarnaar patiënten kunnen worden doorverwezen door de hulpverleners van het netwerk. Dokter Baetens en haar team hebben daarnaast een opleiding op maat van professionals ontwikkeld. Atelier Tam-Tam, dat door het RIZIV erkend is als opleidingscentrum voor geestelijke gezondheid, werd in 2024 opgericht dankzij de hulp van verschillende overheidspartners zoals Vivalis, Iriscare, de Koning Boudewijnstichting en verschillende verenigingen.

De opleiding is ontworpen om zorgprofessionals op te leiden, hen de hulpmiddelen aan te reiken die ze nodig hebben om al dan niet therapeutische technieken te ontwikkelen, maar vooral om ze het vertrouwen te geven om open te staan voor anderen, met al hun verschillen en overeenkomsten, en niet langer schrik te hebben.” Godelieve Baetens, arts-psychiater en oprichtster van de vzw Atelier Tam-Tam, en expert van de Hoge Gezondheidsraad.

De opleiding van Atelier Tam-Tam

De opleiding is bedoeld voor alle professionals in de gezondheidszorg die meer willen leren over dubbele diagnoses. Per academiejaar is er plaats voor twaalf deelnemers. De professionals komen terecht in een leeromgeving en ontmoetingsplaats waar ze deelnemen aan therapeutische ateliers voor patiënten die zorg krijgen en hun kennis vergroten. De opleiding combineert theorie met praktijk en wordt gegeven door universiteitsprofessoren en veldwerkers die dokter Baetens tijdens haar carrière heeft ontmoet en persoonlijk heeft uitgekozen om een specifiek onderdeel van dubbele diagnose te behandelen. De theorie is noodzakelijk om te begrijpen welke uitdagingen er zijn wanneer patiënten zich afreageren of zichzelf (zelfverminking) of anderen pijn doen. De theorie wordt vervolgens toegepast tijdens seminaries met casestudy’s die worden aangereikt door het team van opleiders. De deelnemende professionals kunnen ook zelf specifieke gevallen aanbrengen die ze hebben meegemaakt. Ten slotte worden de studenten gevraagd om deel te nemen aan de therapeutische ateliers die op dezelfde locatie worden gehouden; eerst als waarnemers, dan als begeleiders – waarbij ze de groep ondersteunen – en uiteindelijk zullen ze zelf ateliers leiden.

De therapeutische ateliers zijn bedoeld om patiënten op hun gemak te stellen en hun kennis op te bouwen. Door hun ernstige pathologieën is het belangrijk om met slechts vijf patiënten in één ruimte te werken zodat interacties worden aangemoedigd. De ateliers duren ongeveer anderhalf uur, met een ritueel aan het begin en een ritueel aan het einde, en worden aangepast aan het tempo van elke deelnemer.” Maryam Nouri, coördinatrice van de vzw Atelier Tam-Tam.

→ Naar de website van Atelier Tam-Tam

Therapeutische ateliers

De ateliers vertrekken vanuit een democratische benadering: ze zijn toegankelijke voor personen van alle achtergronden die tegelijk een intellectuele beperking en een geestelijk gezondheidsprobleem of ontwikkelingsstoornis hebben. Om de patiënten te helpen die daar het meeste nood aan hebben, worden ze door de professionals in het netwerk van dokter Baetens doorverwezen. Elk atelier biedt plaats aan maximaal vijf personen die worden behandeld door twee professionals; terwijl de een de dans leidt en kennis opbouwt, zorgt de ander voor ondersteuning en veiligheid. Om de voordelen waar te nemen, is de duur van de ateliers vastgesteld op zes maanden.

Tijdens de ateliers beginnen de opleiders met heel eenvoudige handelingen om ervoor te zorgen dat elke deelnemer kan volgen en begrijpt wat er gebeurt. “Na enkele sessies voegen we een paar verschillen toe zonder het atelier te complex te maken. Want je moet beseffen dat onze doelgroep moeilijk nuances kan begrijpen: het is vaak zwart of wit. Tijdens onze ateliers hechten we veel belang aan de omgang met verschillen.” Godelieve Baetens, arts-psychiater en oprichtster van de vzw Atelier Tam-Tam, en expert van de Hoge Gezondheidsraad.

Andere online opleidingen

Er worden ook opleidingen aangeboden door de vzw La santé interactive, waar dokter Baetens deel van uitmaakt. Op haar website vinden we de volgende beschrijving: “‘La santé interactive’ heeft als doel de gezondheid en het welzijn van professionals en burgers te verbeteren door kennis, leerhulpmiddelen en therapeutische benaderingen te ontwikkelen en te delen, met name op het gebied van geestelijke gezondheid en ethiek.” Die vzw biedt opleidingen aan over de volgende thema’s: beslissingen nemen in teamverband, inleiding tot verslavingen, transidentiteit en zelfverminking. Het gaat in dit geval om interactieve, online opleidingen (video’s, tests, uitdagingen, intervisies, fora) om het leren dynamisch, gebruiksvriendelijk en intuïtief te maken. Aan het einde wordt een certificaat uitgereikt als de online tests voor de verschillende opleidingsmodules succesvol zijn afgerond.

Door in te zetten op betere interpretatievaardigheden, geven we onszelf een kans om zowel onze relaties met onze medemensen als ons eigen welzijn te verbeteren. Daarom bieden we opleidingen aan in het fascinerende domein van geestelijke gezondheid en ethische reflectie. Vzw La santé interactive

→Vzw La santé interactive

Tekst en opmaak: Samuel Walheer

LEES OOK:

De Onthaalwoning van het UKZKF in een nieuw jasje, een mooi eindejaarsgeschenk om gezinnen te helpen

De Onthaalwoning van het Universitair Kinderziekenhuis (UKZKF) heeft onlangs  haar nieuwe faciliteiten in gebruik genomen. Het idee is om een plaats aan te bieden die steeds gezelliger wordt en beter aangepast is aan de gezinnen met kinderen in het ziekenhuis. De Onthaalwoning bevindt zich op de eerste verdieping van de Robert Duboisschool, op een steenworp van het ziekenhuis, en biedt ouders – of een andere naaste – de mogelijkheid om een of meer nachten door te brengen in een functionele, pas gerenoveerde ruimte. Het Hospichildteam nam er een kijkje.

Inkomhal van de onthaalwoning. Foto: Samuel Walheer

 

De Onthaalwoning werd in 2001 ingehuldigd en werkt regelmatig samen met verschillende afdelingen van het Kinderziekenhuis (UKZKF) en andere ziekenhuizen, maar blijft volledig onafhankelijk. De ruimte wordt namelijk beheerd door vrijwilligers zelf die de ruimte onderhouden en instaan voor het welzijn van de gezinnen. Het is  geen hotel, maar een gedeelde ruimte die alle bewoners aanmoedigt om hun steentje bij te dragen om de gemeenschappelijke ruimtes te onderhouden. De tien kamers die de Onthaalwoning ter beschikking stelt zijn het hele jaar door volledig bezet, omdat het echt voorziet in een behoefte van veel gezinnen.

“In een tijd waar individualisme in onze samenleving de spuigaten uitloopt, stelt dit buitengewone project gezinnen in staat om samen te leven, als gemeenschap, in een gezellige ruimte. Ze ontmoeten elkaar en kunnen met elkaar praten, wat niet meer gebeurd is sinds COVID-19. Ze delen veel meer dan alleen momenten in de Onthaalwoning. Wat hen eigenlijk samenbrengt is de tegenspoed van hun situatie en de gedeelde ervaring van hun kind dat in het ziekenhuis is opgenomen.” Evelyn Sorel, hoofd van de vrijwilligers

Wat is er veranderd?

Dankzij verschillende financieringen hebben we de gemeenschappelijke ruimte van de Onthaalwoning opnieuw kunnen inrichten en  renoveren. De vzw De Onthaalwoning zelf heeft geholpen bij een groot deel van de verbouwingen, maar kon ook rekenen op andere verenigingen. Zo heeft Design with Sense, een coöperatieve vereniging die gespecialiseerd is in sociale architectuur, het hele interieur opnieuw ontworpen. Daarnaast werden de ouders en vrijwilligers bij het project betrokken zodat ze hun persoonlijke toets konden toevoegen. Zo zijn er bijvoorbeeld kluisjes zonder slot geïnstalleerd om blijk te geven van een klimaat van vertrouwen en de gezinnen het gevoel te geven thuis te zijn, zelfs bij een kortverblijf. De nieuwe keuken werd dan weer gefinancierd door de vzw Le Cœur de nos Enfants. Een ander belangrijk aspect van de renovatie was het gebruik van duurzame materialen. Daarom werden de radiatoren en een deel van de structuren uit het voormalige World Trade Center in Brussel gehaald en brengen ze een retro-futuristische stijl in de verschillende woonruimtes. Kimberly Hex, de architect van het project, voegt hieraan toe: “We wilden een uitnodigende en milieuvriendelijke omgeving creëren met materialen die al een geschiedenis hadden“. 

Evelyn en Marianne, twee vrijwilligers. Foto: Samuel Walheer

“We kunnen echt iets betekenen voor de gezinnen”

Het is een collectief project dat werkt dankzij de dagelijkse zorg van een team van twintig vrijwilligers. Sommigen van hen zijn verantwoordelijk voor het onderhoud van de ruimtes, maar soms kunnen ze ook fijne momenten delen met de gezinnen, zoals het uittesten van een culinair recept. Ze smeden banden met de gezinnen tijdens hun verblijf. Andere vrijwilligers staan meer in voor de opvang en ondersteuning, waarbij ze ook de administratie voor hun rekening nemen. Het is dankzij de ontmoetingen tussen al deze mensen dat de Onthaalwoning erin geslaagd is een plek te creëren waar solidariteit en de mensen zelf centraal staan. “De ouders steunen elkaar en er heerst werkelijk een sfeer van solidariteit en wederzijdse hulp. Als vrijwilliger vind ik dit een prachtig project. We beseffen dat we echt iets kunnen betekenen voor die gezinnen. Sommige ouders komen naar ons toe om te zeggen dat we hun leven gemakkelijker maken en dat ze niet door heel België hoeven te reizen om dicht bij hun zieke kind te kunnen zijn. De Onthaalwoning is ook een manier om de ziekenhuisomgeving achter zich te laten en een frisse neus te halen, terwijl ze volledig toegankelijk blijft“, vertelt Marianne, die al tien jaar vrijwilligster is bij de Onthaalwoning.


Praktisch

De leefomgeving van de Onthaalwoning bevindt zich op de eerste verdieping van het ronde gebouw. Op de benedenverdieping bevindt zich de Robert Duboisschool, die de continuïteit in het onderwijs waarborgt voor kinderen in het ziekenhuis en jonge patiënten een stabiele onderwijsomgeving biedt. De Onthaalwoning bestaat uit een inkomhal, gemeenschappelijke ruimtes met een open keuken – met twee kookplaten zodat meerdere gezinnen er tegelijk kunnen koken – een eetkamer met hoge tafels en stoelen, een lounge, een wasruimte (wasmachine, droogtrommel en strijkijzer), en tien slaapkamers met elk twee eenpersoonsbedden en een eigen badkamer (douche, wastafel, wc). Een van de kamers is ook geschikt voor personen met een beperkte mobiliteit. Er is gratis wifi beschikbaar en er is ook een tuin waar de gezinnen kunnen vertoeven. De Onthaalwoning biedt bewoners dus alle comfort die ze nodig hebben om even te kunnen ontspannen terwijl ze dicht bij hun kind in het ziekenhuis kunnen zijn. De kamerprijs, inclusief ontbijt, bedraagt 20 euro voor een persoon en 24 euro voor twee personen van hetzelfde gezin. De vzw biedt in bepaalde gevallen ook een voorkeurstarief aan. Gezinnen kunnen er voor een nacht verblijven of, indien nodig, meerdere weken met toestemming van de hoofdvrijwilliger van de Onthaalwoning.

Neem contact op met de Onthaalwoning

Via e-mail: maccueilhuderf@gmail.com of via de telefoon:+32 (0)2 477 29 25
Adres: J.J Crocqlaan 19, 1020 Brussel
Website: Onthaalwoning | Universitair Kinderziekenhuis Koningin Fabiola

 

 

 

Foto’s en artikel: Samuel Walheer

 

LEES OOK: